Objawami klinicznymi przemijającego zapalenia stawu biodrowego są: bolesność w pachwinie; bolesność stawu biodrowego i czasem kolanowego; utykanie; nieznaczne ograniczenie zakresu ruchu w biodrze (w początkowym stadium); skurcze mięśni (mimowolne); objawy uogólnione, jak gorączka; uraz w wywiadzie lub wcześniejsza infekcja. Jak wygląda przebieg zabiegu? Zabieg blokady stawu biodrowego może zostać wykonany w ambulatorium, bez przyjmowania do szpitala. Trwa zaledwie kilkanaście minut i jest prostą procedurą. Na samym początku, już po zakwalifikowaniu do zabiegu i zbadaniu, lekarz dezynfekuje miejsce wkłucia. Jak wygląda okres rekonwalescencji zabiegu rekonstrukcji stawu biodrowego? Pacjent pozostaje w szpitalu od 3 do 5 dni po operacji. Od pierwszego dnia po zabiegu powinien chodzić z kulami przez 6 do 8 tygodni. Wymagana jest rehabilitacja, która potrwa wiele tygodni, z sukcesywnym zwiększaniem obciążania operowanej kończyny. Można je uzyskać zarówno od lekarza rodzinnego, jak i lekarza specjalisty. Cena RTG biodra/bioder zależy od ilości wykonanych zdjęć oraz od placówki diagnozowania obrazowego, w której chcemy wykonać badanie. Prześwietlenie stawów biodrowych kosztuje od 40 zł do 80 zł. wróć do bloga czytaj kolejny. Gips budowlany (półwodny) otrzymuje się w wyniku wyprażania gips w temperaturze 150-185 °C. Gips jest szeroko stosowany, m.in. do wyrobu kwasu siarkowego(VI), cementu, nawozów, prefabrykatów budowlanych, odlewów, sztukaterii, również w chirurgii, dentystyce, modelarstwie oraz jako materiał rzeźbiarski. Spis treści. Mięsień biodrowo-lędźwiowy jest mięśniem zginającym i rotującym zewnętrznie staw biodrowy – są to jednak najbardziej oczywiste funkcje. Mówi się, że jest to jedna z pierwszych struktur, która traci równowagę i ostatnia, która tę równowagę odzyskuje w pracy terapeutycznej. Specyficzny układ sprawia, że Pierwszą, zaproponowaną przez gorzowskiego ortopedę metodą leczenia była właśnie poduszka Frejki. Lekarz zalecił, aby nosić ją jak najczęściej. Pokazał również w jaki sposób nosić córeczkę na rękach, żeby biodra były w prawidłowej pozycji. Podczas pielęgnacji mieliśmy uważać, żeby nie ciągnąć dziecka za nóżki. Dysplazja stawu biodrowego i wynikająca z niej niestabilność powoduje dowolne przemieszczanie głowy kości udowej poza panewkę, stąd do rozpoznania dysplazji w okresie noworodkowym służą dwa testy kliniczne: objaw Ortolaniego i objaw Barlowa. Objaw Ortolaniego – tzw. objaw przeskakiwania stawu. Pozycja do testu: dziecko leży tyłem. Jak wygląda wpływ rodzaju trapezu na pozycję na foilu? W jakich wolicie pływać? Po ostatnich sesjach na desce race na Resku zastanawiam się nad przejściem na trapez biodrowy. Na rejsie niewypowiedzianie łatwiej wejść w pozycję. Na TT nie robi mi to wielkiej różnicy poza tym ze nie mam trapezu pod pachami. Jak więc widać, bardzo wiele może się tutaj „zepsuć”. Niestety, same objawy – czyli głównie ból biodra (czasem odczuwany w pachwinie, czasem promieniujący do uda i kolana), ograniczenie jego ruchomości, trzaski i przeskakiwanie w stawie czy utykanie na jedną nogę pacjenta, który próbuje ów staw odciążyć – raczej nie MaJBPXb. Efekt równych i idealnie gładkich ścian oraz sufitów jest ostatnio bardzo pożądany. Malowanie tak przygotowanych powierzchni to czysta przyjemność, a także szerokie pole do manewru pod względem aranżacyjnym. Szpachlowanie nie jest czynnością bardzo skomplikowaną, ale wymaga odrobiny fachowej wiedzy oraz precyzji i cierpliwości. Acryl-Putz Gładź gipsowa - instrukcja kładzenia Przed przystąpieniem do wyrównywania i gładzenia ścian warto zdać sobie sprawę z mnogości wyrobów produkowanych na bazie gipsu. W sklepach budowlanych znajdziemy tradycyjny gips budowlany, gipsy szpachlowe, gładzie gipsowe, gotowe masy wyrównawcze i wiele innych. Sukces przeprowadzonego remontu w sporej mierze warunkowany jest prawidłowym wyborem materiału do szpachlowania (zgodnym z jego przeznaczeniem). Najbardziej uniwersalne pod tym względem są gipsy szpachlowe, ale przy ich zastosowaniu nie uzyskamy idealnie gładkiej powierzchni ścian, co uwidoczni się zwłaszcza po nałożeniu farby satynowej. Pod takiego typu farby najlepiej nadają się gładzie (wyroby o mniejszym uziarnieniu). Jednak znów te nanosi się tylko jako wierzchnią warstwę na gips, bo są zbyt słabe, aby mogły wypełniać poważniejsze ubytki czy maskować szpary. Przygotowanie podłoża pod gips Gips, który w ostatniej fazie wymaga wyszlifowania intensywnie pyli. Dlatego jeszcze przed rozpoczęciem prac najlepiej jest wynieść z remontowanego pomieszczenia wszystkie meble i sprzęty oraz zabezpieczyć folią okna, drzwi i podłogę. Zdecydowanie usprawni to późniejsze sprzątanie. Ze ścian oraz z sufitu przygotowywanych do szpachlowania należy usunąć stare odspajające się od podłoża powłoki malarskie. Służy do tego szpachelka oraz szczotka druciana. Jeśli w podłożu występują pęknięcia, należy je delikatnie poszerzyć, tak aby masa szpachlowa mogła je szczelnie wypełnić. Kolejnym krokiem jest wyczyszczenie ścian z pyłu. Przeważnie wykonuje się to odkurzaczem ze specjalną końcówką. Czasami jednak konieczne jest umycie powierzchni wodą z dodatkiem mydła malarskiego. Tak przygotowane podłoże wymaga zagruntowania dobrym preparatem gruntującym, co pozwala uzyskać jednolitą chłonność i ułatwia kolejne etapy pracy. Ostatni etap przygotowawczy to wypełnienie odpowiednio dobraną masą szpachlową szczelin i ubytków. Zabiegu tego wymagają wszystkie poważniejsze uszkodzenia i nie warto go pomijać, bo szpachla nanoszona następnie po całości powierzchni nie załatwi tego problemu. Gips należy rozrabiać zgodnie z informacją na opakowaniu Przygotowanie masy szpachlowej – jak i w jakich proporcjach rozrabiać gips? Aktualnie w sklepach znaleźć można wiele rodzajów produktów do wykończenia ścian, w tym mas szpachlowych, które po otwarciu opakowania i wymieszaniu jego zawartości są gotowe do aplikacji. Produkty tego typu mają przeważnie dobrą jakość i są chwalone przez wykonawców za łatwość nanoszenia. Jednak są też sporo droższe niż ich standardowe odpowiedniki w postaci sproszkowanej. Tradycyjne szpachle gipsowe (w proszku) wymagają rozrobienia z wodą. Zawsze należy robić to dokładnie ta, jak zaleca producent danego wyrobu (proporcje ilości wody do ilości proszku znajdują się na opakowaniu). Jedynie bardzo doświadczeni wykonawcy pozwalają sobie na mieszanie gipsu zgodnie z zasadą „na oko”. Szpachla musi być bardzo dokładnie wyrobiona (nie mogą znajdować się w niej nawet najdrobniejsze grudki) i powinna być plastyczna. Do mieszania najlepiej jest użyć mechanicznego mieszadła, które nakłada się na wiertarkę. Bardzo ważne jest, aby jednorazowo rozrabiać tyle gipsu, ile zdążymy wykorzystać (nanieść na ściany i rozprowadzić) w ciągu godziny. Po tym czasie szpachle gipsowe zaczynają bowiem wiązać i twardnieć, co uniemożliwia ich dalsze nakładanie. Pamiętajmy, że nawet wprawieni gipsiarze nie rozrabiają na raz więcej zaprawy niż ¾ 10 litrowego wiaderka. Szpachlowanie ścian – jak nakładać gips? Do szpachlowania przystępuje się po całkowitym wyschnięciu gruntu oraz szpachli naniesionej na większe ubytki i szpary. Niezbędna jest tu długa paca ze stali nierdzewnej oraz mniejsza szpachelka (do aplikacji gipsu na pacę i zgarniania jego nadmiaru). Gips nakłada się pewnymi, długimi, półkolistymi ruchami ręki. Ściany zaczyna się szpachlować od dołu (od wybranego narożnika). Następnie przemieszcza się sukcesywnie ku górze. Na sufit natomiast gips kładziemy najpierw przy ścianie z otworem okiennym i kierujemy się do środka pomieszczenia. Pamiętajmy, że pojedyncza warstwa gładzi szpachlowej nie powinna być grubsza niż 3 mm (niestosowanie się do tej zasady zwykle skutkuje szybkim spękaniem gipsu). Tymczasem w wielu przypadkach konieczne okazuje się położenie grubszej warstwy materiału wyrównującego. Wtedy prace trzeba dzielić na etapy (kolejne warstwy nakładać po całkowitym wyschnięciu poprzednich). Przeważnie udaje się nałożyć gładź dwuetapowo, ale czasami konieczne jest zastosowanie trzech warstw. Szlifowanie po szpachlowaniu Warto zdawać sobie sprawę, że im większa staranność podczas szpachlowania, tym mniej pracy związanej z doprowadzeniem ścian do całkowitej gładkości (szlifowaniem). Do szlifowania stosuje się papier ścierny bądź specjalne siatki szlifierskie do gładzi gipsowych. Materiały te można nałożyć na zwykły drewniany klocek i wykonywać pracę ręcznie albo wykorzystać mechaniczną szlifierkę oscylacyjną. Gips należy szlifować aż do momentu całkowitego jego wygładzenia. Aby prawidłowo ocenić jakość i postęp prac, należy zadbać o porządne oświetlenie pomieszczenia. Najlepiej nadaje się do tego robocza lampa halogenowa. Sprawdź również, jak uniknąć błędów podczas wykańczania ścian. Proponowane dla Ciebie Gips syntetyczny - na skalę przemysłową - otrzymuje się w procesie odsiarczania spalin powstających w zakładach energetycznych i ciepłowniczych. Jego największym odbiorcą jest budownictwo. Na świecie W wielu krajach opracowano programy odsiarczania spalin zgodnie z zaleceniami EWG. Na przykład w USA, Japonii i Niemczech wybudowano kilkadziesiąt zakładów produkujących z dwutlenku siarki gips syntetyczny. W Niemczech od 1987 r. wytwarza się gips syntetyczny pod nazwą REA-gips (Rauchgas Entschwelungsanlagen). Obecnie Niemcy produkują już około 5 mln ton, a w roku 2000 planują produkować około 6 mln Polsce W Polsce pierwszy zakład odsiarczania spalin wybudowano w 1994 r. w Bełchatowie. Produkował on na licencji holenderskiej gips syntetyczny dwuwodny jako surowiec do produkcji budowlanego gipsu syntetycznego. W wielu polskich elektrowniach trwają intensywne prace nad uruchomieniem instalacji odsiarczania spalin i zakładów produkujących wyroby z gipsu syntetycznego. W tym samym roku niemiecka firma Knauf rozpoczęła budowę zakładu produkcji płyt gipsowo-kartonowych, który oddała do użytku w 1997 r. Uruchomiła również zakład produkcji suchych mieszanek tynkowych z gipsu syntetycznego w Jaworznie. Firma Norgips natomiast uruchomiła w 1998 r. zakład produkcji wyrobów z gipsu syntetycznego przy Elektrowni Opole. Zużycie gipsu syntetycznego w polskim budownictwie systematycznie rośnie (o 30% rocznie). W najbliższych latach w Polsce będzie się produkować około 2,5 mln ton gipsu syntetycznego rocznie. Instalacje służące do produkcji gipsu syntetycznego są złożone i kosztowne. Finansowane są ze środków przeznaczonych na ochronę środowiska, najczęściej są to zagraniczne fundusze pomocowe. Metody produkcji Obecnie znanych jest kilkanaście przemysłowych metod produkcji gipsu syntetycznego dwuwodnego. Powszechnie stosuje się odsiarczanie spalin metodą mokrą wapienną, w której stosuje się wapień (CaCO3) lub wapno palone (CaO). Metoda ta została również zastosowana u nas w kraju w instalacji odsiarczania spalin w Bełchatowie. Polega ona na absorpcji SO2 w wodnej zawiesinie mączki z kamienia wapiennego. Schłodzone spaliny są kierowane bezprzeponowo przez wtrysk do zawiesiny absorbenta. Reakcja chemiczna ma następujący przebieg: wymywanie SO2 z utworzeniem siarczynów, utlenianie jonów siarczynowych i na koniec wytrącenie gipsu syntetycznego dwuwodnego zawiesinę gipsu zagęszcza się, a powstały beżowy proszek, ma wilgotność w granicach 6-10%. Szkodliwe zanieczyszczenia usuwa się przez płukanie. Struktura kryształów otrzymanego gipsu syntetycznego może być igłowa, sztabkowa lub kulista, co zależy od metody odsiarczania. Kryształy mają różną wielkość, nie przekraczają jednak 0,1 mm. Materiał można brykietować i przechowywać w tej postaci przez kilka lat. Proces odsiarczania gipsu dwuwodnego (REA-gipsu) musi być prowadzony pod ścisłą kontrolą, aby surowiec służący do dalszej przeróbki był jednorodny. Dalsi przetwórcy, ponieważ dodają domieszki, muszą również kontrolować właściwości gipsu syntetycznego półwodnego i wyrobów z niego. Wykorzystanie gipsu syntetycznego dwuwodnego jako spoiwa i surowca do produkcji różnych wyrobów budowlanych jest możliwe po jego wysuszeniu i wyprażeniu. Powstaje w ten sposób gips półwodny ( zwany gipsem syntetycznym budowlanym. Służą do tego specjalne węzły suszenia i prażenia (kalcynacji) takie same, jakich używa się do gipsu naturalnego, który kruszy się i mieli. W każdej firmie produkującej dużo wyrobów z gipsu syntetycznego budowlanego buduje się oddziały suszenia i prażenia. Odbiorcy małych ilości tego gipsu, zwłaszcza producenci drobnych wyrobów, mogą zakupić gips syntetyczny u większych producentów. Muszą się jednak liczyć z koniecznością dostosowania go do swoich Gips syntetyczny budowlany ma zbliżony skład chemiczny i właściwości do gipsu naturalnego głównie w stanie stwardniałym. Jednak jego wytrzymałość na ściskanie jest większa niż gipsu naturalnego (o około 35-40%). Gips budowlany syntetyczny ma bardzo krótki czas wiązania. Jednocześnie charakteryzuje się szybszym przyrostem wytrzymałości. Ma małą spoistość ziarnową (różne uziarnienie), dlatego jest również trudniej urabialny. Można go poznać po lekko kremowej barwie. Niektóre z jego właściwości sprawiają głównie drobnym odbiorcom wiele kłopotów, gdyż gips syntetyczny budowlany wymaga stosowania domieszek modyfikujących specjalnie dobranych pod względem rodzajów produkowanych wyrobów. Obecnie gips ten na równi z gipsem naturalnym jest wykorzystywany jako pełnowartościowy materiał do produkcji różnych wyrobów, przy uwzględnieniu jego specyficznych właściwości reologicznych (związanych z płynięciem). W Katedrze Procesów Budowlanych Politechniki Śląskiej prowadzi się okresowe badania właściwości budowlanego gipsu syntetycznego produkowanego przez firmę Knauf w Bełchatowie, a ostatnio w Jaworznie. Na początku 1997 r. przeprowadzono badania stężenia naturalnych izotopów promieniotwórczych (potasu K-40, radu R-226, toru Th-232) i na ich podstawie określono wskaźniki zgodnie z instrukcją ITB 234/95. Uzyskały one następujące wartości:f1 = 0,026 - 0,005, co stanowi 2,6% wartości dopuszczalnejf2 = 7,73 Bq/kg - 1,26, co stanowi 4,2% wartości przeprowadzonych w 1994 r. badaniach (po uruchomieniu odsiarczania spalin w Bełchatowie) wskaźniki te kształtowały się odpowiednio:f1 = 0,02f2 = 5,47 Bq/kgSą to wartości zbliżone, a nawet nieco niższe niż w gipsie naturalnym. Gips syntetyczny budowlany jest więc materiałem, który pod względem wpływu na zdrowie człowieka porównywalny jest z wapnem i drewnem. Cena gipsu budowlanego jest zbyt wysoka w stosunku do ceny gipsu naturalnego. Obecne osiągnięcia chemii i technologii budowlanej pozwalają znacznie modyfikować, w zależności od potrzeb strukturę i właściwości gipsu syntetycznego budowlanego. Stosując domieszki i dodatki oraz różne technologie formowania elementów z gipsu (w tym również syntetycznego), możemy poprawiać jego zalety i zmniejszać lub eliminować wady tworzyw Dwuwodny gips-REA musi spełniać następujące wymogi:a) zawartość gipsu - 95%b) zawartość wilgoci - 10%c) ciężar nasypowy - od 0,5 do 1,2 t/m3d) pH - 5-8e) zawartość siarczynu wapniowego CaSO3 x 1/2H2O - 0,5 Cechy wyrobów z gipsuZalety: – mała energochłonność procesu produkcji spoiwa w temperaturze 160oC – krótki czas wiązania i twardnienia – niewielki ciężar – mała higroskopijność – korzystny wpływ na mikroklimat w – duża nasiąkliwość – stosunkowo mała wytrzymałość i znaczny jej spadek przy zawilgoceniu (nawet o 80%) – duże pełzanie w stanie zawilgocenia – mała odporność na uderzenia, powodująca, że gips jest obecnie stosowany głównie do robót wykończeniowych. Gips w budownictwie wykorzystywany jest głównie do prac wykończeniowych, w formie sypkich półproduktów lub wyrobów gotowych do zamontowania. Pełni on rolę spoiwa o szczególnych własnościach, wykorzystywanego do przygotowania zapraw, a w postaci płyt gipsowo-kartonowych lub gipsowo-włóknowych, pozwala na tworzenie zabudowy wewnątrz domu. Z artykułu dowiesz się: Jakie własności techniczne i użytkowe ma gips? Wszystkiego o materiałach gipsowych. Czym jest anhydrytowy jastrych podłogowy? Gdzie sprawdzą się płyty gipsowe? Jak mocować bloczki na ścinach? Tworzenie dekoracji z gipsu? Własności techniczne i użytkowe gipus Gips budowlany, pod względem chemicznym jest półwodnym siarczanem wapnia CaSO4• 0,5H­2O, wytwarzanym w procesie prażenia naturalnego kamienia gipsowego lub w technologii pozyskiwania gipsu z instalacji odsiarczania spalin, w elektrowniach węgłowych. Zależnie od temperatury, w jakiej przebiega proces wypalania uzyskuje się podstawowy materiał – gips budowlany lub jego bezwodną odmianę nazywaną anhydrytem. W rzeczywistości gips jako spoiwo budowlane jest mieszaniną różnych jego odmian, a na jego właściwości wpływa również stopień i rodzaj zanieczyszczeń, poziom rozdrobnienia, jak i celowo dodawane substancje modyfikujące. Bezwodna odmiana gipsu zwana anhydrytem, wykorzystywana jest gównie na wylewki podłogowe. Fot. Uzin Utz Pod względem technicznym gips (przynajmniej teoretycznie) jest materiałem odnawialny - w procesie twardnienia następuje jego uwodnienie do dwuwodnego siarczanu wapnia CaSO4•2H2O, a po ponownym wyprażeniu i zmieleniu może pełnić znów rolę spoiwa gipsowego. Własności użytkowe gipsu charakteryzuje się: krótkim czasem wiązania (nawet kilka minut), który łatwo modyfikować odpowiednimi dodatkami, brakiem skurczu, a nawet pewnym zwiększeniem objętości podczas wiązania, dość dużą wytrzymałością na ściskanie i zginanie, własnościami ogniochronnymi, chemicznie związana w gipsie woda (ok. 20% masy) pod wpływem temperatury powyżej 140 °C uwalnia się w postaci pary, co pochłania znaczne ilości energii cieplnej, schładzając powierzchnie, w pewnym zakresie utrzymuje stabilną wilgotność powietrza. Jednak jego wykorzystanie w budownictwie jest ograniczone ze względu na niską odporność na zawilgocenie – w stanie mokrym traci wytrzymałość, dlatego nie może być wykorzystywany na zewnątrz, jak i w pomieszczeniach wilgotnych. Oddziałuje również korozyjnie na metale – stykające się z nim elementy stalowe muszą mieć powłokę ochronną. Zaprawy, kleje, gładzie gipsowe Spoiwo gipsowe w połączeniu z odpowiednio dobranymi dodatkami, w formie sypkich materiałów do zmieszania z wodą, umożliwia wykonywanie wielu prac wykończeniowych, poczynając od drobnych napraw, po pokrycie tynkiem ścian i sufitów. Tynki gipsowe są dobrym podłożem pod powłoki malarskie, tapety i łatwo je później naprawić bez pozostawiania śladu po ewentualnych uszkodzeniach. Tynki gipsowe są doskonałym podłożem pod farbę. Fot. Baumit Mogą być jednak nakładane jedynie w wewnątrz pomieszczeń i to na powierzchniach nienarażonych na zamoczenie. Nakładane są z reguły jako jednowarstwowe i uzyskują dostatecznie gładką powierzchnię, gotową do nałożenia warstwy dekoracyjnej. Dostępne są również modyfikowane tynki gipsowe z dodatkiem wapna (tynki gipsowo-wapienne), które zapewniają zwiększoną odporność na korozję biologiczną (rozwój grzybów i pleśni), jak i łatwiej uzyskuje po ich nałożeniu wysoką gładkości otynkowanej powierzchni. Oprócz różnic w składzie materiału wiążącego, tynki gipsowe oferowane są w kilku odmianach różniących się zalecanym sposobem aplikacji (ręczna bądź maszynowa), zakresem grubości warstwy, wielkością ziarna kruszywa, jak i szczególnymi własnościami - np. możliwością nakładania pocienionej powłoki, czy charakteryzujące się podwyższoną przyczepnością. Gładzie gipsowe można wykorzystać do wygładzania lub naprawy, otynkowanych ścian i sufitów. Fot. Megaron Szczegółowe informacje o wszystkich parametrach i własnościach konkretnego rodzaju tynku, zawarte są w karcie produktowej opracowanej przez producenta. Gładzie gipsowe to popularny produkt wykorzystywany do naprawy, jak i wygładzania otynkowanych powierzchni, a dostępne produkty różnią się twardością pokrycia, łatwością obróbki czy grubością warstwy. Podobne zastosowania mają masy szpachlowe używane do spoinowania płyt gipsowo-kartonowych lub wygładzania całej ich powierzchni. Sypkim produktem gipsowym są też kleje przeznaczone do mocowania płyt g-k do różnych podłoży. Dzięki zastosowaniu tzw. suchych tynków, łatwo można wyrównać nawet bardzo odkształcone powierzchnie, jednocześnie eliminując uciążliwe (zwłaszcza podczas prac remontowych) mokre roboty wykończeniowe. Anhydrytowy jastrych podłogowy Anhydryt, czyli bezwodna odmiana gipsu wykorzystywana jest jako spoiwo w samopoziomujących się podkładach podłogowych. Wylewki te stosowane są przede wszystkim jako tzw. pływający jastrych, na warstwach izolacji akustycznej lub termicznej, oraz w systemach ogrzewania podłogowego. Jastrych anhydrytowy wykonuje się łatwiej i szybciej, jednak nie jest odporny na zawilgocenie Fot. Lafarge Dzięki zdolności do samorozlewu i rzadkiej konsystencji nie wymagają mechanicznego wyrównywania ani zagęszczania, tworząc bezspoinowe i gładkie pokrycie o wysokiej wytrzymałości. Cechy te są szczególnie korzystnie przy wykonywaniu jastrychu podłogowego na podłogówce – znikomy skurcz wylewki i dobra przewodność cieplna zapewniają sprawne funkcjonowanie takiego ogrzewania. Do tworzenia takich jastrychów wykorzystuje się agregaty mieszająco-pompowe, które zapewniają wydajne pokrycie znacznych powierzchni w jednym cyklu. Płyty gipsowe do różnych zastosowań Gotowe produkty w postaci płyt wytwarzanych na bazie gipsu, wykorzystywane są do tworzenia tzw. suchej zabudowy (ścianek działowych, sufitów podwieszanych), jak również w formie płyt podłogowych czy kasetonów. Popularne płyty gipsowo-kartonowe wytwarzane są w kilku odmianach, różniących się odpornością na warunki otoczenia. Płyty zwykłe klasy A (dawniej GKB) o szarej barwie kartonu, przeznaczone są do pomieszczeń suchych, natomiast impregnowane z oznaczeniem H2 (GKBI) o zielonej barwie kartonu, charakteryzują się podwyższoną odpornością na zawilgocenie, ale tylko w pomieszczeniach okresowo wilgotnych. Dostępne są również płyty klasy H1 (względnie wodoodporne), jednak ze względu na wysoką cenę mają ograniczone zastosowanie. Z przeznaczeniem do specjalnych wymagań, używane są płyty zbrojone włóknem szklanym DF (GKF) z czerwonymi napisami, cechujące się zwiększoną odpornością ogniową, lub klasy DFH2 (GKFI) łączące zalety płyt wodo – i ognioodpornych. Oprócz tego, płyty gipsowo-kartonowe różnią się wymiarami, grubością oraz kształtem wykończenia krawędzi, co pozwala na optymalny ich dobór, zależnie od formy wykorzystania. Najczęściej montowane są jako pokrycia ścianek działowych, czy zabudowy poddaszy na stelażu ściennych lub sufitowym, jak i w formie okładzin klejonych zastępując tradycyjne tynki. Newsletter DARMOWY PORADNIK BUDOWLANY RAZ W TYGODNIU NA TWÓJ E-MAIL Płyty gipsowo-włóknowe dzięki jednorodnej budowie, charakteryzują się większą wytrzymałością niż płyty g-k. Można je oczywiście stosować zamiennie, ale głównym obszarem ich wykorzystania jest tworzenie np. podczas prac remontowych tzw. suchego jastrychu, układanego bezpośrednio na warstwie wyrównującej z drobnego kruszywa. Płyty takie są dwuwarstwowe z utworzonym zakładem, dzięki czemu po sklejeniu tworzą sztywną i równą powierzchnię gotową do ułożenia dowolnej posadzki. Kasetony gipsowe wykorzystywane są jako wypełnienie systemowych sufitów podwieszanych, montowanych z profili wzdłużnych i poprzecznych, które tworzą pola o wymiarach 600x600 m bądź 600x1200 mm. Wypełnieniem systemu sufitów podwieszanych są kasetony gipsowe. Fot. Rockfon Zależnie od odmiany systemu, profile nośne mogą być widoczne lub ukryte w wycięciach kasetonów. Powierzchnia wypełnienia z wykończeniem standardowym może być gładka lub perforowana i malowana na biało, ale dostępne są również kasetony o profilowanej powierzchni, z powłoką dekoracyjną np. imitującą drewno, bądź pokryte folią zapobiegającą nadmiernemu ich zawilgoceniu. Gipsowe bloczki na ściany Bloczki gipsowe są coraz chętniej wykorzystywanym materiałem do stawianie ścianek działowych. Można z nich budować przegrody o grubości 8 cm lub 10 cm. Produkowane są w dwóch odmianach: jako zwykłe, przeznaczone do pomieszczeń suchych i impregnowane stosowane w pomieszczeniach o podwyższonej okresowo wilgotności (łazienki, pralnie, kuchnie). Ukształtowane po bokach pióra i wpusty umożliwiają precyzyjne ich połączenie, zapewniając uzyskanie gładkiej i równej płaszczyzny przegrody. Ścianki stawiane z bloczków gipsowych nie wymagają tynkowania – wystarczy szpachlowanie uszkodzeń i ewentualne naciągnięcie cienkiej warstwy gładzi. Podstawową ich zaletą jest ograniczenie do minimum prowadzenia tzw. prac mokrych i szybkość budowania, uzyskując przy tym dobrą izolacyjność akustyczną. Gipsowe dekoracje Własności techniczne gipsu pozwalają na tworzenie z tego materiału precyzyjnych odlewów, dzięki czemu łatwo uzyskuje się dekoracyjne elementy zdobiące ściany czy sufit w postaci plafonów, rozet, obramowań, pilastrów czy gzymsów. Gipsowe panele 3D można umieścić na ścianie. Fot. Lilianna Jampolska Gotowe, gipsowe elementy zdobnicze zależnie od wielkości i miejsca ich zamontowania, mocowane są na klej lub z użyciem kołków/kotew, rozmieszczonych stosownie do przewidywanego obciążenia. Autor: Cezary Jankowski Opracowanie: Klaudia Tomaszewska Zdjęcie otwierające: